Opinie użytkowników

Emmarol po pięciu latach pracy w gospodarstwie

Data publikacji:

Dwie rodzinne gospodarki, dwa kombajny i dwie składane, 6-rzędowe przystawki Emmarol. W Izdebnie Kościelnym pod Grodziskiem Mazowieckim Waldemar Szperalski i jego brat od lat wspólnie organizują prace polowe, a kukurydza stanowi podstawę ich produkcji. Polskie przystawki pracują tu już od kilku sezonów. To wystarczająco długo, by ocenić nie tylko jakość zbioru, ale również trwałość podzespołów, dostępność części i rzeczywiste koszty utrzymania maszyn. Doświadczenia gospodarzy pokazują przy tym, jak uwagi użytkowników mogą przekładać się na zmiany konstrukcyjne.

    Emmarol po pięciu latach pracy w gospodarstwie

Waldemar Szperalski mówi o około 100 ha, choć część gospodarstwa prowadzi już jego syn. W praktyce nadal pracują razem, podobnie jak Waldemar i jego brat, który gospodaruje w tej samej miejscowości. Ten model współpracy przejęło kolejne pokolenie. 

– Tutaj z bratem działamy praktycznie razem. No i mój syn też działa razem z synem brata – mówi Waldemar Szperalski.

Dziś około 30% powierzchni zajmuje pszenica, a pozostałą część w dużej mierze kukurydza. Dawniej struktura upraw wyglądała inaczej. Szperalscy produkowali m.in. ziemniaki przeznaczone na chipsy oraz buraki cukrowe. Początki większego zainteresowania kukurydzą sięgają pierwszych lat XXI w. Początkowo usługowo siał ją doskonale znany animator tej uprawy, Tadeusz Szymańczak. 

– On tak nas zaszczepił właśnie – wspomina Szperalski.

W 2003 r. Waldemar razem z bratem kupił pierwszy nowy siewnik do kukurydzy. Z czasem roślina stała się podstawą produkcji. Historia zatoczyła przy tym szczególne koło. Jak opowiada gospodarz, Szymańczak nie prowadzi już gospodarstwa w tym miejscu - zostało ono wykupione w związku z budową CPK (Portu Polska).

Planowana inwestycja dotknęła także rodzinę Szperalskich. Teść Waldemara przekazał rodzinie swojego Ursusa z ładowaczem, kiedy również został objęty zmianami związanymi z inwestycją. Ciągnik nadal pracuje w gospodarstwie przy prostszych zadaniach. Sam gospodarz przyznaje natomiast, że trudno dziś przewidzieć, jak w przyszłości będzie wyglądało gospodarowanie na części okolicznych gruntów.

Jeden sezon 8,4 t/ha, następny 2,5 t/ha

Tutejsze gleby są mozaikowate. Klasy III, IV i V potrafią występować na jednym polu. W suchym sezonie szybko widać więc różnicę między lżejszymi fragmentami a obniżeniami i miejscami z większym udziałem gliny.

Dobrze pokazała to pszenica. W poprzednim sezonie Szperalscy uzyskali na jednym z pól średnio 8,4 t/ha. Wynik znają dokładnie, ponieważ gospodarstwo ma własną wagę. W typowych latach zbierają ok. 6-8 t/ha. Dobry plon zachęcił do zwiększenia powierzchni pszenicy, ale kolejny sezon przyniósł już tylko ok. 2,5-4,5 t/ha. 

– Ten rok to katastrofa – podsumowuje rolnik.

Najpierw brakowało wody, a kiedy rozpoczęły się wcześniejsze o ok. 1-2 tygodnie żniwa, przyszły deszcze. Bywało, że kombajny mogły pracować zaledwie przez 2 dni w tygodniu.

Kukurydza także długo wyglądała słabo. Na lżejszych fragmentach pól liście zwijały się i zmieniały kolor. Późniejsze opady poprawiły jednak sytuację. Jeśli chodzi o średnią wieloletnią, Szperalscy zbierają ok. 10 t/ha kukurydzy, choć zdarzały się wyniki ok. 8 t/ha. Gospodarz zauważa też wyraźną różnicę w zmianowaniu - kukurydza po pszenicy wygląda lepiej niż uprawiana kolejny raz po kukurydzy.

Dwa gospodarstwa postawiły na polską markę

Waldemar Szperalski i jego brat wykorzystują składane, 6-rzędowe przystawki Emmarol. Maszyna brata jest o rok młodsza. Pierwsza trafiła do Waldemara razem z kombajnem New Holland. W wybór sprzętu zaangażowani byli również synowie obu gospodarzy, którzy oglądali maszyny na jednej z wystaw. Emmarol pasował do kombajnu, a cena okazała się atrakcyjna.

Rodzina miała wcześniej doświadczenia z innymi przystawkami, dlatego przy wyborze nowej maszyny ważne były również przyszłe koszty eksploatacji. Użytkownik dobrze pamięta sytuacje, gdy stosunkowo niewielka paczka części do wcześniejszej przystawki kosztowała nawet 8 tys. zł. W przypadku Emmarola dobrze ocenia zarówno ceny podzespołów, jak i ich dostępność. 

– Z częściami nie ma problemu. Jak zadzwonimy w tygodniu, to praktycznie jest z dnia na dzień – mówi.

Szperalscy zdecydowali się także na przedłużenie ochrony serwisowej. Po podstawowym okresie gwarancyjnym wykupili dodatkowy rok, dzięki czemu przystawka była przed sezonem sprawdzana i przygotowywana do pracy. Serwisant przyjeżdżał z zapasem podzespołów, co pozwalało w razie potrzeby wymieniać kompletne elementy bez oczekiwania na kolejną dostawę.

Z informacji przekazanych przez producenta wynika, że w ciągu 5 lat eksploatacji Waldemar Szperalski wydał na części i usługi związane z przystawką ok. 14 tys. zł, z czego 7,2 tys. zł na dodatkową ochronę gwarancyjną, obejmującą łącznie 36 miesięcy. Dane te dotyczą konkretnego egzemplarza, ale dobrze pokazują, dlaczego ekonomika eksploatacji była dla gospodarza jednym z istotnych kryteriów wyboru maszyny.

Kilka sezonów pracy pozwoliło Szperalskim dobrze poznać konstrukcję przystawek. W tym czasie pojawiały się również uwagi dotyczące poszczególnych podzespołów, które trafiały do producenta i przyczyniły się do wprowadzenia modyfikacji.

Doświadczenia z pierwszego sezonu przyczyniły się m.in. do zmian w konstrukcji noży sekcji roboczych. Szperalscy zbierali wówczas kukurydzę o wilgotności przekraczającej 30%, miejscami dochodzącej według gospodarza nawet do ok. 35-38%. Na uwrociach, gdzie nakładały się rzędy, do przystawki trafiała zwiększona ilość wilgotnego materiału. W takich warunkach doszło do uszkodzenia części noży.

Producent zwraca jednak uwagę, że sposób prowadzenia zbioru ma duży wpływ na obciążenie sekcji roboczych. Zabronione jest wjeżdżanie w łan kukurydzy niezgodnie z kierunkiem rzędów, np. w poprzek lub pod kątem. Taka praca powoduje nieregularne obciążenia mechanizmów i może prowadzić do uszkodzeń.

Niezależnie od tego Emmarol zwiększył przekroje noży w miejscach szczególnie narażonych na przeciążenia, aby poprawić ich odporność podczas pracy w trudnych warunkach. W przypadku Szperalskich uszkodzone elementy zostały szybko dostarczone, a sama wymiana nie sprawiała większych trudności. 

– Zdjęcia porobiliśmy, paczką przysłali. A nóż wymienić to żadna sztuka – kwituje krótko Waldemar Szperalski.

Praktyka pokazała również znaczenie regularnej kontroli przekładni, ich uszczelnień i poziomu oleju. W maszynach pracujących sezonowo, często przez wiele godzin dziennie, właściwe smarowanie jest jednym z podstawowych warunków trwałości mechanizmów napędowych. Niewielkie pocenie się uszczelnień nie musi oznaczać bezpośredniego zagrożenia awarią, jednak stan oleju powinien być systematycznie kontrolowany.

Z punktu widzenia kosztów napraw istotna jest np. możliwość wymiany wybranych elementów przekładni bez konieczności zakupu całego zespołu. W jednym z przypadków naprawa wymagała zakupu podzespołu o wartości około 1 tys. zł. Takie rozwiązanie pozwala ograniczyć wydatki, zwłaszcza gdy uszkodzenie dotyczy tylko jednego elementu mechanizmu.

Najważniejszym sprawdzianem każdej przystawki jest jej zachowanie podczas pracy. Pod tym względem ocena Waldemara Szperalskiego jest dobra. 

– Jak jest wszystko dobrze, ostro, to się tym ładnie tnie – mówi gospodarz. 

Z doświadczeń rolnika wynika, że bardzo dobry efekt uzyskuje się przy prędkości roboczej do około 7 km/h. Przy właściwym stanie elementów tnących przystawka pozostawia równe ściernisko. Możliwa jest również szybsza jazda, co zdarzało się Szperalskim przed nadchodzącym deszczem. W takich warunkach jakość cięcia może być jednak nieco gorsza, a ściernisko mniej wyrównane. 

Sześć rzędów od siewu do zbioru

Cała technologia kukurydzy została w gospodarstwach Szperalskich dopasowana do 6 rzędów. Waldemar i jego brat wykorzystują sześciorzędowe siewniki Kuhn. W gospodarstwie w Izdebnie Kościelnym pracuje m.in. 5-letni Kuhn Maxima. Dwa posiadane wcześniej ośmiorzędowe siewniki Mascar zostały przebudowane do pracy na 6 rzędach, aby odpowiadały przystawkom.

Ma to znaczenie na tutejszych działkach. Niektóre mają około 26 m szerokości, ale nawet 1-1,5 km długości. Nawigacja pomaga w prowadzeniu zestawu, jednak przy trudnych warunkach siewu zgodność liczby rzędów siewnika i przystawki nadal ułatwia późniejszy zbiór.

Zmieniają się maszyny, a obok Waldemara i jego brata coraz mocniej w gospodarstwa wchodzą ich synowie. Interesują się techniką, jeżdżą na wystawy i uczestniczą w decyzjach zakupowych. Syn Waldemara rozważa także działalność usługową.

Ponad 20 lat temu kukurydzę siał tutaj usługodawca. Później bracia kupili własny siewnik. Dzisiaj oba rodzinne gospodarstwa mają sześciorzędowe zestawy do siewu, własne kombajny i dwie przystawki Emmarol.

Kilka sezonów pracy pokazało, że o ocenie maszyny decyduje nie tylko jakość zbioru, ale również to, ile kosztuje jej utrzymanie i jak szybko można przywrócić ją do pracy w razie konieczności wymiany podzespołu. W przypadku Szperalskich ważnymi argumentami pozostają dostępność części, sprawna obsługa serwisowa i możliwość naprawy poszczególnych mechanizmów bez wymiany całych zespołów. Doświadczenia użytkowników znalazły też odzwierciedlenie w zmianach konstrukcyjnych wprowadzonych przez producenta.

Wokół zmieniają się pola, maszyny i sama okolica, a jeden sezon potrafi wyglądać zupełnie inaczej od poprzedniego. 

Waldemar Szperalski podsumowuje to prościej: – Rok rokowi się nie równa. Nie ma co narzekać. Nie było jakiegoś kataklizmu. Jest lepiej, gorzej, ale coś się zasieje i coś się zbierze.

 

Grzegorz Antosik

Grzegorz Antosik

Redaktor naczelny atr express

Chcesz dowiedzieć się więcej? Czytaj atr express - zamów:

Bezpłatny egzemplarz Prenumeratę

YouTube atrexpress

zobacz więcej

Valtra Serie N 135 w rodzinnym gospodarstwie Państwa Pszonka! #valtra #atrexpress #rolnictwo


On 'Play' external media is loaded and the privacy policy of YouTube applies

Pokaz systemu TIM w Braszowicach!


On 'Play' external media is loaded and the privacy policy of YouTube applies

Bądź na bieżąco! Zapisz się do newslettera